0 نظرها

واکنش فتوسنتزی ٤ رقم يونجه بومي ايران نسبت به تنش شوری

(رتبه فعلی 0.0/5 ستار ها) تمامی آرا: 0
در مقالات نمایش ها: 114 0 0
  • پرینت صفحهچاپ Get a PDF version of this webpagePDF
  • خلاصه:
    شوری یکی از مهمترین موانع تولید محصولات زراعی در مناطق خشک و نیمه خشک جهان است که عملکرد گیاه زراعی را به روشهای مختلف تحت تاثیر قرار می دهد. کاهش سطح برگ بعنوان نخستین اثر شوری، توانایی بالقوه گیاه جهت فتوسنتز را کاهش می دهد. به همین ترتیب تخریب کلروفیل توسط یون های سمی از جمله سدیم، کاهش فتوسنتز را به دنبال خواهد داشت . یونجه که بعنوان یک گیاه نسبتا متحمل به شوری شناخته شده، عموما در قالب 3 مرحله رشدی مورد مطالعه قرار می گیرد: 1- جوانه زنی 2- ظهور گیاهچه و رشد ساقه های هوایی 3- رشد گیاه بالغ . در این مطالعه واکنش فتوسنتز ی 4 رقم یونجه بومی ایران در شرایط تنش شوری و رابطه آن با وزن خشک اندام هوایی، سطح برگ و محتوای کلروفیل برگها مورد بررسی قرار گرفت . با افزایش شوری محیط، میزان تجمع ماده خشک در اندام هوایی (عملکرد) تمام ارقام، در هر 3 مرحله هستی زایی (گیاهچه ای یا برداشت اول، برداشت دوم و برداشت سوم ) بطور معنی داری کاهش یافت . اگرچه بیشترین وزن خشک اندام هوایی در مرحله گیاهچه ای مربوط به رقم شیرازی، در برداشت دوم مربوط به رقم همدانی و در برداشت سوم نیز مربوط به همین رقم (همدانی) بود، اما متحمل ترین ارقام نسبت به افزایش شوری محیط در این مراحل بترتیب ارقام شیرازی، همدانی و بمی بودند که از کمترین میزان کاهش وزن خشک اندام هوایی در شرایط تنش شوری برخوردار بودند . افزایش شوری سطح برگ تمام ارقام مورد مطالعه را در هر 3 مرحله رشدی کاهش داد. در مرحله گیاهچه ای سطح برگ ارقام همدانی و شیرازی بطور معنی داری بیشتر از 2 رقم دیگر بود . در برداشت دوم نیز علی رغم اینکه همین دو رقم دارای سطح برگ بیشتری بودند، اما تفاوت ها معنی دار نبود . در برداشت سوم نیز ارقام همدانی و شیرازی دارای سطح برگ بیشتری نسبت به دو رقم دیگر بودند . بدین ترتیب می توان به وجود یک رابطه مستقیم بین سطح برگ و وزن خشک اندام هوایی پی برد . عملکرد ارقام یونجه در طی 3 مرحله مورد بررسی دارای یک روند افزایشی بود که حاکی از افزایش تحمل به شوری ارقام با پیشرفت مراحل رشد و توسعه گیاه است . سطح اول شوری ( 7 دسی زیمنس بر متر ) غلظت کلروفیل را در برگها کاهش داد، در حالیکه در سطح بالاتر شوری ( 12 دسی زیمنس بر متر ) غلظت کلروفیل در برگ افزایش یافت . شوری میزان تبادل دی اکسید کربن را در تمام ارقام مورد مطالعه افزایش داد . افزایش معنی دار غلظت کلروفیل در سطح دوم شوری، با افزایش معنی دار فتوسنتز در این سطح همراه بود . با توجه به اهمیت فرایندهای فیزیولوژیک در ایجاد و هدایت مکانیسمهای تحمل به شوری، مطالعه سایر خصوصیات فیزیولوژیکی موثر در مقاومت به شوری نظیر فرایند انتقال کربوهیدراتها و نیتروژن از ریشه به شاخساره نیز می تواند در مطالعات آتی از جایگاه ویژه ای برخوردار باشد  

    اخرین ویرایش: ۰۰:۰۰:۰۰ | دوشنبه, -۲۶ / / -۶۲۱
    اشتراک
    • Twitter
    • del.icio.us
    • Digg
    • Facebook
    • Technorati
    • Reddit
    • Yahoo Buzz
    • StumbleUpon

    دیدگاه دیگران (بدون دیدگاه)...