• در آموزش یونجه
  • بازدید: 371
  • اخرین ویرایش: آبان ۲۲, ۱۳۹۷
  • چاپ نوشته هاچاپ پی دی اف

تغذیه یونجه

تغذيه


كود دهي يونجه زارها

با توجه به افزايش جمعيت و نياز بيشتر به غذا، شواهد گوياي آن است كه امكان افزايش توليد از طريق افزايش سطح زير كشت امكان پذير نمي باشد، چرا كه در طول 25سال گذشته حدود 480 هزار هكتار اراضي جديد به اراضي زير كشت در ايران اضافه شده است. لذا تمركز بر افزايش توليد در واحد سطح بايستي يكي از مهم ترين راه برد هاي كشور باشد و براي اين كار بايستي همه ي عامل هاي موثر در توليد به كار گرفته شوند.

هر چند كه عناصر معدني ميزان كمي از وزن يك گياه را تشكيل مي دهد ولي هر كدام از اين عناصر وظايفي را در انجام فعاليت هاي حياتي گياه و تعادل بين رشد رويشي و زايشي بر عهده دارند و نبودن و يا بودن بيش از حد اين عناصر در خاك، اختلال هايي را در گياه به وجود مي آورد كه روي رشد و نمو گياه و در نهايت روي كميت و كيفيت محصول تأثير خواهد گذاشت.

 

عناصر غذايي مورد نياز گياه

عناصر مورد نياز گياه بر پايه ميزان مصرف به دو دسته تقسيم مي شوند:

 
پرمصرف

عناصري مانند: نيتروژن، فسفر، پتاسيم، كلسيم، منيزيم و گوگرد كه بيشتر مورد نيازگياه مي باشند را عناصر پرمصرف مي گويند.

 
كم مصرف

عناصري چون آهن، منگنز، روي، مس، بر، موليبدن و كلر كه به ميزان بسيار كم مورد نياز گياه مي باشند را عناصر كم مصرف يا ريز مغذي مي گويند.البته سه عنصركربن،اكسيژن و هيدروژن هم از عناصر مورد نياز گياه هستند ولي چون اين عناصر به فراواني درهوا و آب يافت مي شوند، به عنوان عناصر غذايي خاك به شمار نمي آيند. از آنجا كه تعيين سطوح بهينه كودها براي رسيدن به عملكردهاي مطلوب يكي از هدف ها ي مهم پژوهش هاي تغذيه اي است و در اين ميان عناصري كه با هم ديگر اثرگذاري هاي تعارضي (آنتاگونيستي) دارند اهميت بسيار بالايي  نيز دارند.چرا كه تعيين سطح بهينه يكي از آنها بدون در نظر گرفتن ديگري ممكن نبوده، به طوري كه با دخيل شدن ديگري معادله به دست آمده تغيير كرده و در نتيجه سطح توصيه شده فرق خواهد كرد.

 

دامنه ي تغييرات عناصر غذايي (درصد) در اندام هوايي گياه يونجه
نيتروژن

با توجه به ميزان پايين مواد آلي و در پي آن نيتروژن خاك، مصرف اين عنصر در خاك هاي كشور ضروري مي باشد. توليدات گياهي در بسياري از اراضي خشك ونيمه خشك و به ويژه اراضي شور اغلب به دليل كمبود نيتروژن داراي محدوديت است. استفاده از كودهاي شيميايي نيتروژني در اين اراضي باعث شور شدن بيشتر مي شود و مصرف اين كودها از نظر اقتصادي مقرون به صرفه نمي باشد.از سويي اصلاح خاك هاي شور نيز به جز در مورد كشت هاي پر در آمد، به دليل صرف هزينه هاي بسيار زياد در عمل امكان پذير نيست. از سوي ديگر فرآيند تثبيت زيستي نيتروژن بسيار كارآمدتر  از كودهاي شيميايي است. گونه ها و رقم هاي گياهي كه توان تحمل بيشتري در برابر شوري داشته باشند بايد همگام با انتخاب جدايه هاي ريزوبيومي مقاوم به شوري انجام پذيرد. در اراضي شور و لب شور كارايي جذب نيتروژن توسط ريشه هاي يونجه كاهش مي يابد و براي دستيابي به بيشينه عملكرد مورد انتظاره ميزان نيتروژن مصرفي بايد 20درصد بيشتر از اراضي غيرشور باشد. استفاده از باكتري هاي سينو ريزوبيوم مليلوتي نقش موثري در افزايش تثبيت زيستي نيتروژن دارد. در بين كودهاي نيتروژنه استفاده از نيترات آمونيوم باعث افزايش كارايي مصرف نيتروژن در گياه مي شود و توان تثبيت آن نيز افزايش مي يابد.با اين وجود پيش از هنگام كاشت ميزان 50كيلوگرم اوره يا 75كيلوگرم نيترات آمونيم در هكتار توصيه مي شود.البته با توجه به اين كه ميزان عناصر غذايي خاك ازمهم ترين عوامل مؤثر در تعيين نياز غذايي گياه به شمار مي آيد، بهتر است هر ساله پيش از مصرف كود اقدام به نمونه گيري و تجزيه خاك كرد. در صورت آغشته كردن بذر يونجه به باكتري هاي تثبيت كننده نيتروژن، افزايش 15-10 كيلوگرم نيتروژن  در هكتار در هنگام كشت يونجه كافي خواهد بود. اين ميزان نيتروژن موجب رشد سريع يونجه هاي جوان شده و گره هاي روي ريشه نيز به خوبي تشكيل مي شوند. بهترين واكنش يونجه بهpH  خاك درمحدوده 2/7مي باشد. 

پتاسيم

حد بحراني پتاسيم حدود 75/1 درصد در ماده خشك گياهي است. گاهي  ميزان بيش از 5/2درصد نيز براي افزايش عملكرد توصيه مي شود. ميزان اين عنصر در يونجه با افزايش سن گياه كاهش مي يابد و بيشينه ميزان آن در طول دوره رويشي ديده مي شود و در مرحله گل دهي و دانه بستن از ميزان آن كاسته مي شود.ميزان پتاسيم در قسمت هاي مختلف گياه متفاوت است، به طوري كه در ساقه حداكثر ميزان و در برگ بيشتر از ريشه مي باشد. يونجه مانند ديگر بقولات علوفه اي نياز پتاسيمي بالايي دارد و با برداشت محصول زياد، مقادير قابل توجهي پتاسيم از خاك خارج مي شود. از سوي ديگر با وجود آنكه يونجه داراي شبكه ريشه اي عميق و گسترده است و مي تواند با در اختيار داشتن حجم زيادي از خاك، پتاسيم مورد نياز خود را تأمين كند، كمبود پتاسيم در يونجه زارها قابل تشخيص بوده و  در اين شرايط تراكم محصول در يونجه زار كم است و به علت كاهش فعاليت آنزيم تثبيت كننده، نيتروژن غير پروتئيني در گياه تجمع مي يابد.

ميزان مصرف كودهاي پتاسه برپايه آزمون خاك در محصول يونجه


رابطه مستقيمي بين ميزان جذب نيتروژن و پتاس وجود دارد؛ به طوري كه با جذب بيشتر نيتروژن اندام هاي رويشي فعال تر شده و پتاس بيشتري نياز دارند. در خاكهاي شور ازسولفات پتاسيم و در ديگر خاكها از كلرور پتاسيم استفاده مي شود. يونجه در غلظت140-120 (پي. پي. ام) خاك بهترين رشد را دارد كه معادل 50كيلوگرم در هكتار كود پتاسه خواهد بود.

 

نشانه هاي كمبود پتاسيم

نشانه ها در آغاز در برگ هاي پايين تر به عنوان لكه هاي سفيد كوچك در امتداد حاشيه برگ ظاهر مي شود. مناطق بين لكه ها در نهايت به نوبه خود زرد شده و از بين مي روند. حاشيه هاي برگ هاي پيرتر نيز ممكن است مايل به رنگ صورتي و قهوه اي مايل به زرد وسپس تبديل به رنگ قهوه اي شوند. برگچه ها به صورت فنجاني به سمت پايين متمايل مي شوند و در صورت تشديد كمبود، برگ ها مي ريزند


نشانه هاي كمبود پتاسيم در يونجه

روش كنترل

دهي با توجه به نتايج آزمون خاك براي بهبود بازده و عملكرد گياه قابل توصيه است. افزون بر اين با افزودن پتاسيم، بقا يونجه در زمستان نيز ممكن است بهبود يابد.

 

فسفر

اين عنصر باعث گسترش نظا م ريش هاي گياه شده و عملكرد محصول را افزايش مي دهد. در اثر استفاده از كودهاي فسفره مقاومت گياه نسبت به آفات و بيماري ها بيشترمي شود.در صورتي كه گياه دچار كمبود فسفر شود برگ ها به رنگ سبز تيره و يا بنفش درآمده و از نوك آغاز به خشك شدن مي كند. همچنين گره زايي متوقف شده و احتمال سرمازدگي در گياه زياد مي شود ميزان كاربرد كود فسفره بستگي زيادي به ميزان فسفر قابل جذب در خاك و ميزان محصول برداشت شده يونجه دارد. از اين رو براي برداشت بيشينه محصول يونجه ازخاك هايي كه ميزان فسفر آنها در سطح پاييني قرار دارد،90تا100كيلوگرم فسفرموردنياز است، درحالي كه يونجه به احتمال تنها 35 كيلوگرم آن را از خاك جذب مي كند.



نشانه هاي كمبود فسفر

كودهاي فسفردار را ميتوان در پاييز پيش از كاشت يا به صورت نواري در عمق 25سانتي متر ي پخش كرد. در سال هاي بعد نيز بهتر است كودهاي فسفره پس از نخستين چين برداري در بهار به زمين داده شوند. بيش از 85درصد اراضي استان آذربايجان شرقي داراي كمبود فسفر مي باشند و مصرف اين عنصر نقش موثري در افزايش عملكرد و بهبودكيفيت اين محصول دارد.

روش كنترل كمبود فسفر

با توجه به نتايج آزمون خاك، كوددهي براي بهبود بازده و عملكرد گياه قابل توصيه است

 
ميزان مصرف كود سوپر فسفات تريپل برپايه آزمون خاك



گوگرد

چهارمين عنصر ضروري براي گياهان پس از نيتروژن، فسفر و پتاس،گوگرد به شمار مي آيد. با اين تفاوت كه نياز گياهان به اين عنصر حتي بيشتر از فسفر مي باشد.گوگرد به طور عمده در توليد اسيدهاي آمينه و پروتئين نقش دارد و كمبود آن باعث كاهش عملكرد كمي و كيفي محصول ميشود(شكل 4-4). با توجه به اين كه بيشتر خاك هاي كشور  و به ويژه خاك هاي فلات ايران، قليايي و آهكي مي باشد و از كمبود مواد آلي وبيكربناتي بودن آب هاي آبياري باعث محدود شدن حلاليت عناصر غذايي پرمصرف و ريز مغذي ها مي شود، در عمل جذب اين عناصر به كندي صورت مي گيرد. بنابر اين به دلايلي كه بيان خواهد شد، تغذيه گوگرد در گياهان و مصرف آن اهميت ويژه اي دارد.  pHبيشتر خاك هاي كشور بالاتر از 8/7و درصد آهك(TNV%) به طورعموم بيشتر از 20درصد مي باشد (ميانگين TNVوpHخاك هاي استان آذربايجان شرقي به ترتيب 28 و 81/7 است)، بنابراين خاك هاي ايران ،به طور عموم دارايpH بالا، ماده آلي كم و ميزان آهك به نسبت زياد مي باش د. در اين شرايط حلاليت برخي از عناصر غذايي از جمله فسفر، آهن، روي، مس و منگنز در محيط رشد رويشي، گياهان بسيار كم است.

 

چرا بايد از گوگرد استفاده شود؟

با توجه به آنچه كه بيان شد استفاده از كودهاي گوگردي به عنوان اصلاح كننده خاك هاي زراعي و عنصر مورد نياز گياهان ضروري است. آزمايش ها بسياري كه صورت گرفته نشان از آن دارد كه افزايش گوگرد ميزان قابليت جذب فسفر را در خاك افزايش مي دهد. 

 

كنترل كمبود گوگرد


كاربرد 200 تا 300كيلوگرم در هكتار گوگرد هنگامي كه سطح آزمون خاك كمتر از 20 قسمت در ميليون، توصيه مي شود.





كوتاه قدي و زرد شدگي ناشي از كمبود گوگرد. گوگرد كافي (سمت چپ)  كمبود گوگرد  (سمت راست)
 

بر 

بسياري از گياهان خانواده بقولات(لگومينوزه) از جمله يونجه نيز به ميزان زيادي عنصر بر نياز دارند. اين عنصر در جوانه زدن گرده و در انتقال آب در گياه نقش مهمي ايفا مي كند در صورت كمبود، ميان گره ها كوتاه شده و گياه به صورت رزت در مي آيد.همچنين نظام ريشه اي ضعيف و رشد متوقف شده و اين امر باعث كاهش محسوسي در عملكرد محصول مي شود.

 

شناسايي كمبود بر

نشانه هاي كمبود بر عبارت اند از زردي و يا برنزه اي شدن برگ، كه پس از تغيير رنگ مايل به قرمز در امتداد حاشيه برگچه و سطح زيرين جوان ترين برگ ها به طور كامل توسعه پيدا مي كند.در نهايت سطح بالايي برگ نيز تبديل به رنگ زرد مايل به قرمز يا قرمز مي شود. برگ هاي پايين تر سبز باقي مي مانند، شاخه هاي بالايي گياه به دليل گره هاي كوتاه و نقطه در حال رشد ممكن است از بين برود. كمبود شديد بر بازدارنده به گل رفتن گياهان يا تنظيم هاي پر شدن دانه ميشود . نشانه هاي شديدتر در شرايط خشك بروز مي كند.



نشانه هاي كمبود بر تغيير رنگ برگ به زرد و مايل به قرمز.

يونجه كه در اثر يخبندان اول فصل زمستانه از بين مي رود، مي تواند نشان هاي از كمبود بر باشد. استفاده از بر در خاك هاي حد واسط اسيدي (pH بيش از 9/5) تا حد زيادي بقاي يونجه را بهبود خواهد بخشيد.

 

روش كنترل كمبود بر

استفاده از سه تا چهار كيلوگرم در هكتار از بر واقعي هر سه سال يكبار به طوركلي توصيه مي شود. بر به صورت اسيد بوريك با برخالص 24 درصد به كار مي رود. بهتر است بر در يونجه زار جديد در اوايل پاييز استفاده شود.در خاك هاي شور يا يونجه زارهايي كه با آب شور آبياري مي شوند احتمال مسمويت به عنصر بر وجود دارد؛ لذا مصرف اين كود در يونجه كاري هاي اراضي شرق درياچه اروميه توصيه نمي شود.


كلسيم

تحقيقات نشان داده اند كه براي توليد محصول يونجه مناسب به 450الي 600كيلوگرم سولفات كلسيم در خاك هاي دچار كمبود كلسيم مورد نياز است.با مصرف 600كيلوگرم در هكتار سولفات كلسيم در يونجه زارهاي زنجان، رشد و عملكرد يونجه بسيار مطلوب بوده است.




 

آهن

ماده غذايي آهن، يكي از مواد غذايي كم مصرف است كه وجود آن به اندازه كافي براي رشد گياهان زراعي و باغي لازم است و در تشكيل سبزينه گياهان زراعي و باغي نقش مهمي دارد. به دليل آهكي بودن بخش زيادي از خاك هاي زراعي وباغي كشورمان، بسياري از گياهان زراعي از كمبود آهن رنج مي برند. نشانه هاي كمبود آهن به طور معمول از برگ هاي جوا نتر گياه آغاز مي شود. در اثر كمبود آهن لكه هاي مايل به زرد بين رگبرگ هاي برگ هاي جوان ايجاد مي شود، ولي رگبرگ ها سبز باقي مي مانند.



 نشانه مسموميت آهن در برگ يونجه

با  ادامه اين كمبود و در مراحل بعدي، زردي در همه سطح برگ به سرعت پيشرفت مي كند.در موارد كمبود شديد آهن، برگ ها به طور كامل به رنگ سفيد درآمده و ممكن است سوختگي به صورت لكه هايي درهمه برگ هاي گياه نمايان شود. در برگ هاي غلات، كمبود ماده غذايي آهن به صورت نوارهاي سبز و زرد رنگ در طول برگ ديده مي شود. در اين حالت رگبرگ ها به رنگ سبز و فاصله بين رگبرگ ها زرد مي شود.بايستي توجه داشت كه در فصل بهار كه به طور معمول رشد و نمو گياه زياد است، به علت كافي نبودن ميزان آهن جذب شده به وسيله گياه، رنگ برگ ها زرد مي شود.پس از فصل بهاركه رشد و نمو گياه كمتر مي شود، بار ديگر رنگ برگ ها كم كم سبز شده و سرانجام درآخر تابستان همين كه رشد گياهان زياد شد، دوباره زردي در برگ ها بروز مي كند.بايد به خاطر داشت كه زرد شدن برگ ها تنها در اثر كمبود آهن ايجاد نمي شود، بلكه نيتروژن و شماري از عناصر غذايي ديگر و برخي از آفات و بيماري هاي گياهي نيز ممكن است باعث تغيير رنگ برگ ها شوند. به هر حال آزمايش خاك است كه كمبود يا كافي بودن ميزان مواد غذايي را مشخص مي كند. شايان يادآوري است، كه عامل هايي همچون بالا بودنpH  خاك، نبود توازن و ميزان زياد عناصر ديگر در خاك از جمله روي، مس،پتاسيم و كلسيم، آبياري بيش از حد، كاهش اكسيژن خاك و كمبود مواد آلي خاك درايجاد زردي ناشي از كمبود آهن در گياهان نقش دارند. براي جلوگيري از كمبود آهن بايد از كشت گياهان مقاوم استفاده كرد.

به طور كلي ميزان مصرف كودهاي ريز مغذي در محصول يونجه در جدول   زیرارائه شده است.

 

ميزان مصرف كودهاي ريز مغذي در محصول يونجه


كودهاي آلي

   مواد آلي تركيبات كربني هستند كه به وسيله گياهان، ريز جانداران و جانوران در خاك  توليد مي شوند. وجود مواد آلي افزون بر اينكه نشان دهنده سلامت و كيفيت خاك است، شاخص مناسبي براي باروري آن نيز به شمار مي آيد كه نتيجه برهم كنش فرايند هاي فيزيكي، شيميائي و زيستي خاك است. ماده آلي با بهبود شرايط خاكدانه سازي، وضعيت تخلخل و نفوذ پذيري خاك را بهبود مي بخشد. در حالتي كه خاك فشرده و داراي نفوذپذيري كمي باشد تجمع دي اكسيدكربن پيرامون ريشه افزايش يافته و اين امر افزون براينكه سبب خفگي ريشه ها مي شود، از جذب عناصر غذائي كه نياز به انرژي سوخت وسازي (متابوليك) دارند جلوگيري مي كند. همچنين مواد آلي به علت داشتن گروه هاي عامل مختلف از جمله كربوكسيلي، فنلي ، الكلي و هيدروكسيلي ظرفيت تبادل كاتيوني خاك را افزايش داده و سبب مي شود عناصر غذائي در خاك بهتر نگهداري شوند و گياه دسترسي بيشتري به آن داشته باشد.از سوي ديگر مواد آلي در اثر معدني شدن ميزان قابل توجهي از عناصر غذائي پر مصرف و كم مصرف را در خاك آزاد نموده و به تغذيه متعادل گياه بسيار كمك كنند. در يك خاك حاصلخيز ميليونها موجود زنده از جمله قارچ ها، باكتري ها، اكتينوميست ها و… زندگي مي كنند. اين موجودات نقش مهمي درتجزيه و تخريب مواد آلي خاك و معدني شدن آن دارند. با ادامه فرايند معدني شدن تركيبات پايدارتر مواد آلي در خاك تجمع مي يابند، اين مواد به نام عمومي هوموس شناخته مي شوند. در يك خاك بدون و يا با ميزان كم ماده آلي جمعيت ميكروبي به شدت كاهش يافته و جذب بسياري از عناصر غذائي كه قابليت فراهمي آنها براي گياه وابسته به اكسايش زيست ي(اكسيداسيون بيولوژيكي) در خاك است مختل مي شود.در بسياري ازخاك هاي زراعي و دست نخورده ميزان مواد آلي خاك به يك ميزان ثابت متعادل گشته است. ميزان مواد آلي خاك تابعي از عامل هاي مختلف از جمله اقليم ،ويژگي هاي خاك، مديريت زراعي و غيره است. موقعيت ايران در منطقه خشك و نيمه خشك و استفاده از نهاده هائي مانند كودهاي شيميائي براي دستيابي به عملكرد بالا، سبب شده است تا اهميت مواد آلي كمتر در نظر گرفته شود به گونه اي كه در بيش از 60در صد خاك هاي زيركشت در ايران ميزان كربن آلي كمتر از يك درصد و در بخش قابل توجهي از كشوركمتر از 5/0 درصد باشد. امروزه توجه ويژه اي به ساماندهي تلفيقي تغذيه گياه ياIPNSمعطوف شده است كه در آن استفاده از منابع آلي و زيستي به همراه كاربرد بهينه كود هاي شيميائي مورد نظر بوده و منجر به بهبود و حفظ حاصلخيزي خاك مي شود. توجه به توليد و مصرف محصولات ارگانيك در سال هاي اخير در جامعه هاي پيشرفته ناشي از نگراني از مصرف بيش از حد نهاده هاي كشاورزي است. در سال هاي اخير نگراني از تخريب خاكها به عنوان تنها منبع تامين كننده غذا در سطح جهان مورد توجه قرار گرفته است، به طوري كه در بيانيه جهاني غذا، از حاصلخيزي خاك به عنوان يكي از عامل هاي كليدي تحقق امنيت غذا و كشاورزي پايدار ياد شده است. حاصلخيزي خاك توصيف كننده توانائي و قابليت خاك براي تامين شرايط رشد پايا، بهينه و مطلوب گياه است. در گذشته حاصلخيزي خاك تنها تامين نياز غذائي  نيتروژن، فسفر و پتاسيم بوده است. پس از آن اهميت ماده آلي مورد توجه قرار گرفت.بعضي از كشاورزان كودهاي تازه حيواني را به طور مستقيم وارد خاك كشتزار مي كنند، يا در نقاط مختلف به صورت كپه ي(دپو) كوچك ريخته و پس از آن  با شخم وارد خاك مي كنند. با وارد كردن كودهاي تازه به كشتزار پيش از عمل تخمير سبب خواهد شد كه بذر علف هاي هرز و يا شايد بيماري هاي مختلف وارد كشتزار شوند و اگر به صورت كپه اي درجاهاي مختلف در كشتزار رديفي نيز نگهداري شوند سبب مي شود تا مواد غذائي در اثربارندگي و يا تبخير مواد غذائي و مواد آلي به هدر رود لذا براي جلوگيري از هدر رفت مواد غذائي انباشت و نگهداري كود آلي در جاي مناسب و تخمير آن ضروري است. آزمايش هايي كه در خصوص زمان استفاده و جلوگيري از شستشو و افزايش تاثيركودهاي شيميايي روي گياهان انجام داده اند، نشان داده است كه مصرف اغلب كودها درزمان كاشت تأثير بهتري داشته است . در زمينه زمان مصرف كودهاي حيواني نيز چنين است. يعني كودهاي حيواني كه به طور كامل تخمير شده است بايستي همزمان با كاشت و يا همزمان با مصرف كودهاي شيميائي مصرف شود،  چرا كه مواد مغذي درون كودهاي حيواني نيز شسته شده به هدر مي رود. مواد مغذي در كودهاي مورد مصرف در پاييز كمتر تأثير داشته است و نتايج مصرف بهاره سودمندتر بوده است. مصرف كودهاي حيواني درخاك هائي با بافت ريز هدررفت مواد غذائي را كاهش ميدهد. در اين گونه مواقع مصرف كود در پاييز و يا اوايل زمستان كه در منطقه بروز يخبندان نباشد اشكالي ندارد. البته تثبيت مواد غذائي در اينگونه از خاك ها بيشتر است. در خاك هاي سبك و شني و يا اراضي شيبدار كه احتمال شستشو و فرسايش خاك مد نظر باشد زمان مصرف به زمان كاشت نزديك مي باشد. 



كودها را در فرصت كوتاه به صورت يك نواخت در كشتزار پخش كرده و پس از آن  با شخم بايد زير خاك كرد. در يك هكتار به ميزان 10 تن كود حيواني سوخته مصرف مي شود.اين عمل در كشورهاي پيشرفته و يا در بعضي از شركت هاي دولتي در ايران با استفاده از دستگاهي كه در كف تريلي و پشت بندها مكانيزه شده و كودها را يك نواخت در كشتزار پخش مي كند انجام مي شود. عمق مصرف در خاك بستگي به نوع خاك و نوع كود و شرايط   اقليمي دارد. بطور مثال براي خاك هاي شني، كود در عمق قرار داده مي شود. به طور كلي براي تعيين ميزان كود حيواني به عامل هايي مانند ماده آلي خاك، نوع گياه مورد كشت، بافت خاك، ميزان باران بايد توجه داشت. مانند براي خاك هايي كه ازلحاظ ماده آلي فقير باشند بايد ميزان كود حيواني زيادتر استفاده نمود، از سويي خاك هايي كه داراي بافت سبك هستند نسبت به خاك هاي سنگين مصرف كود حيواني بيشتر خواهد بود و يا در مناطقي كه داراي باران زيادي باشند مصرف كود زيادتر خواهد شد.نياز گياهان (رقم هاي آنها) به كود حيواني متفاوت خواهد بود. ميزان مصرف ورميكمپوست و كودمرغي 5تن در هكتار مي باشد كه بهتراست هنگام آماده كردن زمين مصرف شود.



خلاصه مطالب فوق

عناصر مورد نياز گياه بر پايه ميزان مصرف به دو دسته پر مصرف و كم مصرف تقسيم مي شوند.

عناصري مانند: نيتروژن، فسفر، پتاسيم، كلسيم، منيزيم و گوگرد كه بيشتر مورد نيازگياه مي باشند را عناصر پرمصرف مي گويند.

عناصري چون آهن، منگنز، روي، مس، بر، موليبدن و كلر كه به ميزان بسيار كم مورد نياز گياه مي باشند را عناصر كم مصرف يا ريزمغذي مي گويند.

با توجه به ميزان پايين كربن آلي و در پي آن نيتروژن خاك مصرف اين عنصر دراغلب خاك هاي كشور ضروري مي باشد.

در بين كودهاي نيتروژنه استفاده از نيترات آمونيوم باعث افزايش كارايي مصرف نيتروژن در گياه مي شود و توان تثبيت نيز افزايش مي يابد و استفاده از آن بر ديگر كودها اولويت دارد.

پيش از هنگام كاشت ميزان 50 كيلوگرم اوره يا 75كيلوگرم نيترات آمونيوم در هكتارتوصيه مي شود.البته با توجه به اينكه ميزان عناصر غذايي خاك از مهم ترين عامل هاي موثردر تعيين نياز غذايي گياه به شمار مي آيد، بهتر است هر ساله پيش از مصرف كود اقدام به نمونه گيري و تجزيه خاك شود و در صورت آغشته كردن بذر يونجه به باكتري هاي تثبيت كننده نيتروژن، افزايش 15-10كيلوگرم نيتروژن در هكتار در هنگام كشت يونجه كافي خواهد بود.

حد بحراني پتاسيم حدود 75/1 درصد در ماده خشك گياه است.

كمبود پتاسيم در يونجه زارها باعث كاهش تراكم محصول مي شود و رشد ساقه ها و ريشه ها كم بوده و لكه هاي كوچك سفيد يا زرد رنگ در اطراف برگچه ها نمايان مي شود.

به تدريج بافت هاي بين لكه ها آغاز به زرد شدن كرده و در برخي موارد حاشيه برگ به رنگ قرمز يا قهوه اي درآمده و برگچه ها به صورت فنجاني به سمت پايين متمايل مي شوند و در صورت تشديد كمبود، برگ ها مي ريزند.

در خاكهاي شور از سولفات پتاسيم و در ديگر خاك ها از كلرور پتاسيم استفاده مي شود. يونجه در غلظت 140-120قسمت در ميليون خاك بهترين رشد را دارد كه معادل50كيلوگرم در هكتار كود پتاسه خواهد بود.

فسفر باعث گسترش نظام ريشه اي گياه شده و عملكرد را افزايش مي دهد.استفاده از كودهاي فسفره باعث افزايش مقاومت گياه نسبت به آفات و بيماري ها مي شود.در صورتي كه گياه دچار كمبود فسفر شود برگ ها به رنگ سبز تيره و يا بنفش درآمده و ازنوك آغاز به خشك شدن مي كند.همچنين گره زايي متوقف شده و احتمال سرمازدگي در گياه زياد مي شود.

كاربرد 200تا 300 كيلوگرم در هكتار گوگرد هنگامي كه سطح آزمون خاك كمتراز 20قسمت در ميليون، توصيه مي شود.

نشانه هاي  كمبود  بر عبارت اند از زردي و يا برنزه اي شدن برگ، كه پس از تغيير رنگ مايل به قرمز در امتداد حاشيه برگچه و سطح زيرين جوان ترين برگ ها به طور كامل توسعه پيدا مي كند.

استفاده از 3تا 4 كيلوگرم در هكتار از بر واقعي هر سه سال يكبار به طوركلي توصيه مي شود.بر به صورت اسيد بوريك با بر خالص 24درصد به كار مي رود.بهتر است در يونجه زارهاي جديد در اوايل پاييز استفاده شود.

كودهاي حيواني را كه به طوركامل تخمير شد ه اند بايستي همزمان با كاشت و يا همزمان با مصرف كودهاي شميائي مصرف كرد، چرا كه مواد مغذي درون كودهاي حيواني نيز شسته شده به هدر مي رود.

اشتراک

دیدگاه دیگران (بدون دیدگاه)...

Leave a reply

نام:: فیلد اجباری.
آدرس رایانامه: فیلد اجباری. غیر فعال
وبسایت::
کد امنیتی:: فیلد اجباری.
دیدگاه: فیلد اجباری.